WycieczkaNaWegry.pl

Poznaj najpiękniejszy kraj nad Dunajem!




Węgry

Mała Nizina i Alpy cz. 8

Bez przesady można stwierdzić, że całe stare śródmieście, w obrębie dawnych murów obronnych, to niemal zwarty zespół zabytkowy. W czasie ostatniej wojny miasto poniosło pewne straty, zostały one jednak naprawione, zaś w pewnych wypadkach wyszły na korzyść — usunięto szpecące przybudówki, przywrócono pierwotny wygląd sędziwym budowlom.

Historia miasta zaczyna się przed 2300 laty, założyli je bowiem Celtowie 400 lat przed pojawieniem się Rzymian. Ci ostatni nadali osadzie nazwę Scarabantia. Niestety, oprócz cennych znalezisk z czasów rzymskich niewiele da się powiedzieć o ówczesnym rozplanowaniu miasta, bowiem późniejsze mury wznoszono na fundamentach z czasów rzymskich i nie dałoby się ich zbadać bez zburzenia budynków gotyckich, renesansowych i barokowych. W każdym razie piękne rzeźby Jupitera, Junony i Minerwy świadczą o tym, że były tu oprócz obozu wojskowego także i rzymskie świątynie. Obecnie rzeźby te można oglądać w Muzeum im. F. Liszta.

Sopron jest jedynym miastem węgierskim, które uniknęło zniszczeń w okresie wojen z Turkami. Nie dotarły tutaj ich zagony, miasto zresztą prosperowało nieźle w tym czasie, gdy resztę kraju okupowali Turcy. Tutaj bowiem koncentrował się handel między wschodem i zachodem. Zamożne mieszczaństwo nie skąpiło grosza na budowę okazałych kamienic, wznoszono także liczne kościoły.


Zarys starego miasta ma kształt owalny, zachował się taki sam rozkład ulic jak w średniowieczu. Są one przeważnie wąskie, niezbyt regularne, tworzą miejscami rozszerzenia w kształcie pełnych uroku placyków. Charakterystyczną budowlą jest tak zwana wieża miejska, wysokości 71 m, z której roztacza się jedyny w swoim rodzaju widok na miasto i okolicę.

Najniższa część wieży pochodzi z wczesnego średniowiecza, kolumnowa loggia — z renesansu, zaś pokryta blachami z brązu, najwyższa podwójna kopuła — z drugiej połowy XVII wieku. Wszystkie te elementy składają się na całość wyjątkowo harmonijną, szlachetną w kształcie, zaliczaną do najcenniejszych zabytków architektury w skali krajowej.

W XVII i XVIII wieku, w okresie największego rozkwitu miasta, na galerii tej wieży odbywały się koncerty, kończące się zazwyczaj dźwiękiem kurantów, wydzwanianych przez dzwony umieszczone w najwyższej partii wieży. Poza tym wieża stanowiła punkt obserwacyjny dla straży miejskiej. Przy pomocy ustalonych sygnałów oznajmiano pojawienie się nieprzyjaciela, lub też pożar.

Blisko wieży, już przy pl. Belojannisa, stoi tak zwany dom Storno. Zbudowano go w stylu renesansowym, lecz wiele elementów, np. główny portal, dodano już w okresie baroku. Obecnie w tym domu mieści się muzeum sztuki, obejmujące artystyczne dzieła miejscowego rzemiosła z XIII—XV wieku, oraz obrazy i meble z XVII i XVIII wieku. Duże zainteresowanie wzbudza zwykle piękna kołatka przy bramie, wykonana przez miejskiego kowala w XVII wieku.

Ciekawy jest także tzw. dom Fabriciusa przy tym samym placu. Jego dziedziniec otaczają renesansowe arkady, lecz w dolnych partiach budynku zachowały się gotyckie sklepienia i ostre łuki kamiennych portali.

Czytaj dalej:
Mała Nizina i Alpy cz. 1
Mała Nizina i Alpy cz. 2
Mała Nizina i Alpy cz. 3
Mała Nizina i Alpy cz. 4
Mała Nizina i Alpy cz. 5
Mała Nizina i Alpy cz. 6
Mała Nizina i Alpy cz. 7
Mała Nizina i Alpy cz. 9
Mała Nizina i Alpy cz. 10
Mała Nizina i Alpy cz. 11
Mała Nizina i Alpy cz. 12
Mała Nizina i Alpy cz. 13
Mała Nizina i Alpy cz. 14
Mała Nizina i Alpy cz. 15