WycieczkaNaWegry.pl

Poznaj najpiękniejszy kraj nad Dunajem!




Węgry

Średniogórze północne cz. 2

U stóp wzgórza i w dolinach wcinających się w ich zbocza leżą liczne malownicze wioski. Najciekawsza jest wieć Nagyborzsony, w której znajdują się 4 kościoły pochodzące z różnych epok. Najstarszy kościół pod wezwaniem św, Stefana zbudowano w XII w., ale jego wystrój wewnętrzny i zewnętrzny (piękna brama z XV w.) pochodzą z późniejszych czasów. Drugi, tzw. kościół górniczy, ma na drzwiach wydęty stary znak górniczy i datę 1417. Trzeci kościół zbudowano w XVIII w. w stylu węgierskiego baroku, czwarty zaś, ewangelicki - w XIX w. w stylu klasycyzującym. Ciekawe jest pochodzenie owego "górniczego znaku" - w pobliżu wioski istniały od czasów średniowiecza kopalnie złota i srebra, wydobycia zaniechano dopiero w roku 1846 z powodu wyczerpania złóż.

Ze szczytów Borzsony widać w dzień pogodny panoramę pagórkowatego obszaru ciągnącego się aż do ciemnozielonego masywu Matry. Jest to tak zwana Kotlina Nograd, urozmaicony teren rolniczy, gdzie wszystkie strumienie, drogi, a nawet linie kolejowe wiją się między wzgórkami w niezliczonych meandrach.


Tylko dwa miasta znajdują się w tym regionie: Balassagyarmat i Salgotarjan. Pierwsze ma stare tradycje i nie tak dawno jeszcze było stolicą okręgu (komitatu). Ale Salgotarian przejął palmę pierwszeństwa dzięki żywiołowemu rozwojowi. Jest to bowiem centrum zagłębia węglowego.

Między tymi miastami rozciąga się interesujący region etnograficzny, zwany Palocfold. Ludność jest pochodzenia prawdopodobnie nie madziarskiego, wskazuje na to oryginalny dialekt. Ziemia była tu zawsze nieurodzajna, mężczyźni wyruszali więc na zarobek, pracując w bogatszych regionach rolniczych. Rozwinęło się bujnie rzemiosło chałupnicze: koronczarstwo, haft, rzeźba w drzewie. Wyroby z tego zakresu stanowiły niegdyś (dziś także) pokaźną pozycję w dochodach ludności. Piękne były wyrabiane tutaj malowne meble ludowe, oraz ceramika. Bogatą kolekcję okazów miejscowej sztuki ludowej posiada muzeum w Balassagyarmat.

Tutejsze stroje ludowe stanowiły wzór dla sąsiednich terenów Słowacji. Szczególnie bogaty jest strój kobiecy: krótka kloszowa spódnica, bluzka i gorset ozdobiony barwnym haftem i koronkami, piękny czepiec, na którym podziwiać można niekiedy nawet koronkę ze złotych nitek. Buty wysokie, na podwyższonym obcasie, barwy wesołe, jasne. Strój mężczyzn jest poważny i spokojny: czarne buty, czarny kapelusz, otwarta z przodu kamizela i typowy, długi fartuch.

Oczywiście w dzień powszedni wszyscy niemal ubrani są w zwykłe, miejskie stroje. W niedzielę jednak, w święto, lub z okazji uroczystości rodzinnej w wielu wioskach Palocfoldu podziwiać można barwne parady oryginalnych, przepięknych strojów, jest ich tu tak dużo, jak nigdzie indziej na Węgrzech. Słynie zwłaszcza pod tym względem wieś Bujak i najbliższa okolica. Każda wieś zresztą ma własną odmianę stroju.

Czytaj dalej:
Średniogórze północne cz. 1
Średniogórze północne cz. 3
Średniogórze północne cz. 4
Średniogórze północne cz. 5
Średniogórze północne cz. 6
Średniogórze północne cz. 7
Średniogórze północne cz. 8
Średniogórze północne cz. 9
Średniogórze północne cz. 10
Średniogórze północne cz. 11
Średniogórze północne cz. 12
Średniogórze północne cz. 13